Άλλη μια μέρα έφυγε, έφτασε στο τέλος της κι εγώ εδώ. Στα ερείπια μιας άλλης εποχής, στα κάστρα, όπως έμαθα από μικρός, μόνος, να χαζεύω τον ήλιο που σιγά σιγά χάνεται. Ένα τόσο όμορφο ηλιοβασίλεμα, αλλά παράλληλα και τόσο βαρύ, γιατί έρχεται να μου θυμίσει, πως ακόμα μια μέρα πέρασε.

Πέρασε κι άφησε πίσω της απορίες κι αναπάντητα ερωτήματα…
Τι έκανα σήμερα;
Πως ήταν η μέρα μου;
Είμαι ευχαριστημένος;
Γέλασα;
Δε θυμάμαι, ίσως ελάχιστα…
Τι άλλο έκανα;
Ήμουν σωστός απέναντι στους άλλους;
Απέναντι στον εαυτό μου, ήμουν;
Γιατί άραγε είμαι μόνος εδώ πάνω;

Εδώ! Παρέα με τη μοναξιά…

Ήρθε πάλι να μου θυμίσει τις επιλογές και τα λάθη που ίσως έκανα και βρίσκομαι τώρα εδώ μόνος… Αλλά ίσως και όχι, απλά να ζητάει κι αυτή λίγη παρέα μαζί μου. Εγώ έχω εκεί έξω ανθρώπους, που νοιάζονται για μένα, το ξέρω. Που θα είναι δίπλα μου σε ό,τι κι αν ζητήσω.

Εδώ έρχομαι, γιατί μου αρέσει. Αυτή η ηρεμία, σε συνδυασμό με την υπέροχη θέα που αντικρίζουν τα μάτια μου, γαληνεύει την ψυχή μου. Καθαρίζω το μυαλό μου απ’ όλες τις βρομιές της καθημερινότητας.

Έτσι ήμουν πάντα άλλωστε. Ένας ρομαντικός, μοναχικός ταξιδιώτης, που με όπλο του την φαντασία, μπορεί να ταξιδέψει παντού, να κάνει όνειρα… Να βλέπει το παρελθόν μέσα από το ηλιοβασίλεμα και να διορθώνει τα λάθη του. Να οραματίζεται μέσα από την ανατολή μια καινούργια μέρα, γεμάτη ελπίδες, όνειρα και φιλοδοξίες για το μέλλον… Αυτός είμαι εγώ!

Ηλίας Παπαθανασίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s