Για μένα είσαι σημαντική.
Κι ας μη στο ‘χω πει ποτέ.
Κι ας το θεωρώ αυτονόητο, κι ας πιστεύω πως σίγουρα το ξέρεις.

Με ‘χεις δει στις καλές μου και στις μαύρες μου. Όταν έχω διάθεση μπορώ να σε κάνω να γελάς κι όταν πάλι δεν έχω, μπορεί να μην απαντήσω καν στα μηνύματά σου. Πάνω στα νεύρα μου, έχει τύχει να ξεσπάσω σε σένα, ενώ σε περιόδους που περνάω καλά ή δε θέλω να δω κανέναν, έχω χαθεί και σ’ έχω αφήσει να πιστεύεις αυθαίρετα πως σ’ έχω ξεχάσει. Δε βρισκόμαστε κάθε μέρα και δεν περνάμε άπειρες ώρες μαζί. Μπορεί να μην ξέρεις πόσο ευαίσθητη, γλυκιά, ρομαντική ή νευρόσπασμα μπορώ να γίνω, μιας και δε με ζεις όλη μέρα στην πραγματικότητα, κι όμως, με ξέρεις περισσότερο απ’ όσο νομίζεις.

Για μένα δεν είσαι μια απλή φίλη. Είσαι η φίλη που έχει καταφέρει να διεισδύσει στα ενδότερα μου. Έχεις κερδίσει την εμπιστοσύνη μου και να μην έχω δεύτερες σκέψεις κάθε στιγμή που πρόκειται να σου εξομολογηθώ κάτι. Έχεις καταφέρει να τρέχω σαν μικρό παιδί να μοιραστώ μαζί σου τη χαρά μου, ώστε να τη νιώσω πιο έντονα, ή τη θλίψη μου, ώστε να φύγει ένα βάρος από πάνω μου.

Δεν μετράει, τελικά, και τόσο η φυσική παρουσία των ανθρώπων, μα το σημαντικότερο είναι ποιος εγκέφαλος μπορεί να συντονιστεί με το δικό σου, τη στιγμή που τον χρειάζεσαι. Σε ποιόν έχεις επιλέξει να ανοιχτείς, ακόμα κι αν δε σας ενώνει κάποιος δεσμός -αίματος ή ερωτικός- και ποιος θεωρείς πως είναι ικανός να δείξει την κατανόηση που χρειάζεσαι.

Και να σου πω και κάτι που από κοντά δεν πρόκειται να ακούσεις ποτέ; Σε θαυμάζω. Γι’ αυτό που είσαι. Για το ήθος σου, για την ακεραιότητα του χαρακτήρα σου. Και για τη γλύκα που βγάζεις χωρίς καν να το προσπαθήσεις… Και ξέρεις ποιο είναι το πιο τέλειο σ’ όλο αυτό; Ότι εγώ δεν προσπαθώ για τίποτα. Δεν καταβάλλω προσπάθεια για να μείνεις, δε χρειάζεται να σε παρακαλέσω και –ακόμα κι αν ακούγεται ειρωνεία– δε σου ‘χω πει ποτέ ένα «ευχαριστώ», έτσι για τους τύπους.

Όποτε σηκώσω το τηλέφωνό μου, είσαι εκεί να απαντήσεις στην κλήση μου. Έχεις πάντα χρόνο ακόμα κι αν οι υποχρεώσεις σου σε τρέχουν και δεν προλαβαίνεις. Δε μου το ‘κλεισες ποτέ προφασιζόμενη μια ηλίθια δικαιολογία και δε μου πες ποτέ τα μεγάλα λόγια που ακούω περί φιλίας μοναδικής που κρατάει χρόνια σαν καλοπληρωμένη κολόνια.

Δε ζητάς και δε βροντοφωνάζεις τι μου δίνεις. Δεν έχεις ανάγκη τα όμορφα λόγια μου κι όμως εγώ ένιωσα ξαφνικά την ανάγκη να τα ξεστομίσω. Να σου πω πως, ναι, είσαι σημαντική. Πως χωρίς εσένα σίγουρα θα ζούσα, μα με εσένα η ζωή μου είναι ακόμα πιο όμορφη. Δεν είναι ανάγκη να σε βλέπω όλη την ώρα για να σου πω πως η ύπαρξή σου ομορφαίνει τη δική μου.

Είσαι η αδερφή που πάντα ήθελα να έχω.
Μία από τους καλύτερους φίλους που θα μπορούσα να έχω ποτέ.
Βασικά όχι.
Είσαι σίγουρα η καλύτερη.

Κίκα Ρένκο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s