Πάψε να προσδοκάς μου είπανε και θα έχεις τα πάντα.
Ατένισα στο μπλε και είδα ό,τι είχα…
Λέξεις, συναισθήματα κι εγωισμοί στου άνεμου το κλίμα.
Είναι τα πόδια μου βρεγμένα.
Κρατιέμαι από της σάρκας μου το είναι
και πλέω στους λυγμούς των ψευδαισθήσεων μου.
Θα πάψω να περιμένω.
Θα δώσω στις αποχρώσεις των φαντασιών μου ένα χρώμα,
-εκείνο της μουσικής που παίζουν οι τυφλοί-
και θα ακούσω τις νότες, σαν τις πρώτες λέξεις που μου έμαθαν να ψέλνω.
Θα σου λέω φίλα με και θα νιώθω της αγνότητας το ζάλο.
Θα σου λέω αγκάλιασε με και θα με ξαφνιάζει το καλοκαίρι στο λαιμό σου.
Θα περιμένω την άνοιξη σαν μην την έχω δει ξανά.
Θα βλέπω τ’ ουρανού το μπλε και θα ξαφνιάζομαι με το χρώμα.
Θα βλέπω την μιλιά και θα τρώω με γλύκα τον καρπό της.
Τότε ίσως να μάθω να αγαπώ της ανάσας μου το τέμπο.

Βάσω Π.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s