Κοιτώντας στον καθρέφτη
το πρόσωπο σου
πολλές φορές βλέπεις
περισσότερα απ’ όσα θέλεις να δεις.
Κι εγώ είδα δύο μάτια διψασμένα!
Διψασμένα για ένα
παράλογο όνειρο…

Θα ‘θελα να βρεθώ
έξω από τα σύνορα
του εαυτού μου,
εκεί θα μπορώ να αντιμετωπίσω
αυτό το όνειρο με ελπίδα.
Θα μάθω να είμαι παράλογη.
Θα αποκλείσω τη λογική
και θα στρέψω τον εαυτό μου στην αντίθετη όχθη
Εκεί θα έχω την ικανοποίηση
να χαρώ την ευτυχία μου.

Μα όλοι μου λένε,
πως είναι θλιβερό
ένα όνειρο
να είναι πιο αληθινό
από την πραγματικότητα
που σε περιβάλλει,
μου ζητάνε να μείνω λογική
και να μην παραπλανηθώ
μες την άβυσσο του ονείρου μου.

Κι όμως
κι ο κόσμος που ζω
είναι παράλογος.
Μα όλοι καταφεύγουν
στη σιωπή
αποκρύβοντας μου
την αλήθεια…
Κι εμένα κάτι μέσα μου
μου φωνάζει
πως πρέπει,
πως τίποτα δε θα μου κάνει κακό
μέσα σ’ αυτό το παράλογο όνειρο μου
Διάβασα κάπου πως…
Υπάρχει μία γραμμή
κάποιο σύνορο
που έτσι και το περάσεις
βρίσκεσαι σε έναν τόπο
τόσο σιωπηλό
όσο και ο βυθός της θάλασσας,
που εκεί δεν μετράει τίποτα πάρα μόνο,
τα πιο κρυφά
αλησμόνητα όνειρα….

Σοφία Τανακίδου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s