Και τα χρόνια περνάνε…
Όχι, προς Θεού δε με πήραν κι από κάτω.
Απλώς παρατηρώ τον εαυτό μου να αλλάζει τόσο πολύ.
Να δίνει βάση σε πράγματα που θεωρούσα ανούσια και να απαξιώ για άλλα, που θεωρούσα σημαντικά.
Να καταλαβαίνω ολοένα και περισσότερο τι πραγματικά έχει αξία σ’ αυτή τη ζωή, και τι όχι.
Να ξεχωρίζω τι όντως διαρκεί αρκετά, ώστε να μπορέσει να πλησιάσει το μεγάλο «για πάντα», και τι δεν άξιζε ποτέ ούτε ένα «λίγο». 

Σύντομα, λοιπόν, έχουμε γενέθλια.
Τα γενέθλια, είναι μια μέρα, όπως κι η γιορτή, που θεωρείται ιδιαίτερη για κάθε άνθρωπο.
Ξέρετε, όμορφα λόγια, ευκαιρία για εορτασμό, κλπ κλπ.
Θυμάμαι απ’ όταν ήμουν μικρή ότι ποτέ δε μου έλειψαν τα πάρτι γενεθλίων.
Ούτε γιορτές.
Θυμάμαι τους γονείς μου μετά από δουλειά και κούραση, να μην εγκαταλείπουν αυτήν την παράδοση του «γιορτάζουμε το παιδί μας».
Θυμάμαι επίσης, να σβήνω βεβιασμένα τα κεράκια μου, γιατί γυρνώντας απ’ τη δουλειά, κάτι γινόταν, κι έπρεπε επιτόπου να ξαναφύγουν.
Θυμάμαι γενικά ότι όταν ερχόντουσαν αυτές οι 2-3 μέρες τον χρόνο (έχω 2 ονόματα -δικαιούμαι 2 γιορτές, τι όχι; ), ένιωθα πριγκίπισσα. 

Ύστερα, μεγάλωσα λίγο.Έφυγα απ’ το σπίτι και πήγα σε άλλη πόλη για να σπουδάσω.
Κοινώς, άνοιξα τα φτερά μου, που τόσο πολύ επιθυμούσα.
Τα πρώτα μου γενέθλια ως φοιτήτρια λοιπόν, επέλεξα να τα περάσω σπίτι μου. Με την οικογένεια μου και κάποιους φίλους κι ομολογώ ότι ήταν τα πιο όμορφα γενέθλιά μου. 

Την επόμενη χρονιά, μπήκα στη διαδικασία να τα περάσω μακριά απ’ τη «φωλιά» μου.
Χαζή ηλικία, χαζή φάση. Τόσο λάθος οι προτεραιότητες μας. Προφανώς, εν τέλει, πέρασα πολύ αδιάφορα 21α γενέθλια. 

Τα 22α, ήταν λίγο χειρότερα, καθώς η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, οπότε γεμάτη ελπίδες επέλεξα να περιμένω από «ξένους» να με κάνουν να νιώσω ξανά πριγκίπισσα εκείνη τη μέρα. Οφείλω να ομολογήσω ότι πιο μοναχική μέρα απ’ τα 22α γενέθλια μου, δεν ξαναείχα περάσει στη ζωή μου. Ευτυχώς την ψιλοέσωσε μια φίλη μου, φέρνοντας δύο παστάκια και περνώντας την μέρα μας παίζοντας μπιρίμπα (τι εννοείς ήμασταν 22 κι όχι 62; ).

Και συνεχίστηκε η ίδια αδιαφορία, τόσο για τα επόμενα γενέθλια μου, όσο και τις γιορτές μου. Χωρίς τίποτα το ξεχωριστό, τίποτα το ιδιαίτερο. 

Κάπως έτσι, άρχισε η όλη διαδικασία των γενεθλίων και των γιορτών να μου είναι απαθής. Να ξέρω ότι πλησιάζουν αυτές οι μέρες και να προσπαθώ να το αποβάλλω από το μυαλό μου. Γιατί ξέρω ότι όσο το σκέφτομαι, τόσο έχω τις προσδοκίες ότι θα με φροντίσουν οι ξένοι, όσο τους φροντίζω εγώ. Με τη διαφορά ότι εγώ μεγάλωσα μαθαίνοντας πως είναι να σε φροντίζουν, αλλά και να φροντίζεις. Οπότε, φεύγοντας απ’ το σπίτι μου, είχα προσδοκίες ότι θα ξαναείχα το πρώτο, αλλά αντ’ αυτού, εγώ συνέχισα να προσφέρω μόνο, χωρίς να παίρνω. 

Πλέον, περνούν οι μέρες γενεθλίων και γιορτών κι ενώ μπορεί να κάνω ό,τι ακριβώς κάνω κάθε μέρα, αυτές οι δύο είναι πιο μελαγχολικές και πιο μοναχικές απ’ τις άλλες. Όχι γιατί είμαι μόνη, μα γιατί ισοπεδώνονται και ισοβαθμίζονται στο ύψος απλών, αδιάφορων ημερών.

Ωστόσο, η μοναξιά κι η μελαγχολία έχουν κι ένα θετικό αποτέλεσμα. Σε κάνουν να καθαρίζεις το μυαλό σου. Να βάζεις σειρά μέσα σου. Να παίρνεις μια ανάσα απ’ τη ρουτίνα σου και να βλέπεις πιο καθαρά.
Κι έτσι, βάζεις και τις προτεραιότητες σου σε σωστή πλέον σειρά. Γιατί όταν μένεις μόνος, τότε εκτιμάς σωστά τους ανθρώπους σου. Αυτούς που σε φροντίζουν, αυτούς που σε έχουν σε δεύτερη μοίρα ενώ εσύ τους είχες σε πρώτη, αυτούς που έτρεξαν για σένα στα δύσκολα κι αυτούς που ήταν δίπλα σου μόνο στις όμορφες κι εύκολες στιγμές σου.
Μπαίνει, γενικώς, μία σειρά. 

Αν και μικρή ακόμη, μπορώ να πω ότι στα 25 μου (22 λέω παραέξω ότι είμαι, σουτ), είμαι απόλυτα συνειδητοποιημένη, πλέον, σχετικά με το ποιοι είναι η προτεραιότητα μου. Ποιοι με νοιάζονται και με φροντίζουν, είτε είμαι δίπλα τους, είτε μακριά τους. Ποιοι είναι αυτοί, που ήταν δίπλα μου στις δύσκολες στιγμές μου και βράχοι στα ξεσπάσματα μου, χωρίς να γυρνούν την πλάτη όταν τα βρίσκουν σκούρα. Και αυτοί δεν είναι άλλοι βέβαια, απ’ την οικογένεια μου. Και λέγοντας οικογένεια, εννοώ τους ανθρώπους που επιλέγει ο καθένας μας να έχει ως οικογένεια, όχι μόνο τη βιολογική.

Και για κλείσιμο, ένεκεν της ημέρας που πλησιάζει, θα πω ένα.
Να έχεις δίπλα σου άτομα, που κάνουν τις ξεχωριστές σου μέρες, άξιες εορτασμού.
Αυτούς που ξέρουν πως να σε κάνουν να νιώθεις ξεχωριστή κάθε μέρα,
αλλά σε κάνουν να νιώθεις ακόμα πιο ιδιαίτερη, στις δικές σου μέρες.

Λου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s