Θα μου λείψεις, μια έκφραση ειπωμένη σε λάθος χρόνο. Όχι μάτια μου δε θα μου λείψεις, δε θα γίνει για μια στιγμή, δεν μπορεί ποτέ να εκφραστεί στιγμιαία αυτό που θα νιώθω από την απουσία σου. Θα μου λείπεις, σε χρόνο εξακολουθητικό, θα συμβαίνει συνεχώς, καθημερινά, κάθε λεπτό, κάθε στιγμή δίχως να είσαι γύρω μου, απλά χαμένες στιγμές, κενές και ανούσιες.

Το θα μου λείψεις δεν το λέμε από λάθος, αλλά εσκεμμένα, από φόβο. Σαν να θέλουμε να πείσουμε τους πάντες, μα πάνω από όλα τον ίδιο μας τον εαυτό πως η έλλειψη που θα νιώσουμε θα είναι στιγμιαία. Λες και δε θα μου λείπεις μόλις ακούσω κάπου τυχαία το αγαπημένο σου τραγούδι ή όταν έξω θα βρέχει που θα θυμάμαι ποσό πολύ μισείς τη βροχή.

Από εκεί που τη λάτρευα πλέον με μελαγχολεί γιατί κάθε σταγόνα που σκάει στο μάρμαρο του παραθύρου μου, δημιουργεί τη μορφή σου. Και τις Κυριακές; Τι θα γίνεται τις Κυριακές που θα μου λείπεις; Όμως όχι όσο τις Δευτέρες, τις Δευτέρες όλα θα παγώνουν, σαν να σταματάει ο χρόνος για εκείνη την ημέρα, σαν να λιγοστεύει ο αέρας, σαν να μην μου φτάνει το οξυγόνο. Το χειρότερο λοιπόν σενάριο είναι οι βροχερές Δευτέρες που θα ακούω τα αγαπημένα σου τραγούδια και θα θυμάμαι τα λόγια σου, τότε, εκείνα, τα παλιά, που νόμιζα πως ήμασταν μόνο εγώ κι εσύ.

Πότε έρχεται άραγε η στιγμή που μαθαίνεις να ζεις με την έλλειψη, που πλέον δε σε πονάει, σαν να ρίχνεις αλάτι σε πληγή που ακόμα αιμορραγεί; Κι αυτά που νιώθω; Κι αυτά θα περάσουν στη μακρόχρονη μνήμη; Θα τα ξεχάσω, θα συμπεριφέρομαι σαν να μην τα ένιωσα ποτέ μου; Πως είναι ποτέ δυνατόν; Ας μιλάμε ρεαλιστικά καλέ μου, δεν πρόκειται να σε ξεχάσω ποτέ, δεν πρόκειται να ξημερώσει μέρα χωρίς να θέλω να σου πω καλημέρα, ούτε να βγει φεγγάρι δίχως να έχω την ανάγκη να σου πω ‘’καληνύχτα μάτια μου’’.

Τελικά ξέρεις τι πιστεύω ότι γίνεται; Απλά συμβιβάζεσαι, μαθαίνεις να ζεις έτσι, δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς, το μυαλό δεν έχει κουμπάκι που το πατάς και ξεχνάει. Γι’ αυτό μάτια μου οι πραγματικοί έρωτες εκφράζονται πάντοτε σε χρόνο μέλλοντα εξακολουθητικό, θα σε σκέφτομαι, θα μου λείπεις, η έλλειψη σου θα είναι καθημερινά αισθητή, αλλά θα επίσης θα μάθω να ζω με αυτήν.

Θα έρθει η μέρα που πλέον η σκέψη σου δε θα με πονά, που θα είσαι μια γλυκόπικρη ανάμνηση, που δε θα θέλω με την πρώτη ευκαιρία να τρέξω κοντά σου γιατί θα είμαι κοντά σε κάποιον άλλο, που τα βράδια δε θα ακούω τα αγαπημένα σου τραγούδια και δε θα διαβάζω τα αγαπημένα σου βιβλία ξανά και ξανά. Η ημέρα αυτή έρχεται το βλέπω γιατί προχωρώ προς τα εκεί με βήμα γοργό.

Τα χρόνια θα περάσουν, η ζωή θα μας έχει παρασύρει στο πέρασμα της, άνθρωποι θα είναι πλάι μας και το μόνο που θα μείνει από εμάς θα είναι το χαρτάκι πίσω από τη ντουλάπα.

Κορίνα Παπαδοπούλου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s