Όταν ήμουν μικρή, έβλεπα μόνο ό,τι φαίνονταν και τίποτα παραπάνω. Αγνοούσα, λόγω της ηλικίας μου, τι συνέβαινε στον κόσμο γύρω μου. Ωστόσο, οι γονείς μου προσπαθούσαν να μου μάθουν από μικρή την έννοια της αδικίας. Ήθελαν να με κάνουν να δω με το βλέμμα της ψυχής μου. Ταυτόχρονα όμως, όλα έφταναν μέχρι ένα σημείο κι αυτό επιθυμούσαν, με σκοπό να μην πληγωθώ. Προστάτευαν την ψυχή μου. Απόλυτα δικαιολογημένοι.

Οι άνθρωποι όμως μεγαλώνοντας, δε με καλωσόρισαν στοργικά, δε μου χάιδεψαν τα χέρια, δε μου προσέφεραν κανένα αγαθό. Δε με άφησαν να τους πλησιάσω. Την απλή παιδική επαφή την στερήθηκα, με τη δικαιολογία ότι ήμουν η μικρότερη στην παρέα και θεωρητικά η πιο ευάλωτη. Πέρασαν τα χρόνια, συνάντησα κι άλλους ανθρώπους, που όσες χειραψίες κι αν μου έκαναν, ποτέ καμιά δεν έγινε με την καρδιά τους, όλες έκρυβαν καχυποψία και μυστήριο.

Έμαθαν να μπαίνουν μέσα σ’ ένα προστατευτικό κέλυφος κι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα της ζωής, το εσωτερικό φως τους, δεν κατάφεραν να το βρουν ποτέ. Για να ελευθερωθεί ο άνθρωπος από το κέλυφός του, πρέπει να αφυπνιστεί το πνεύμα του, να εισχωρήσει μέσα του φως.

Ο άνθρωπος που καταφέρνει να ξαναγεννηθεί μέσω του πνεύματός του και καταφέρει να αντικρύσει το εσωτερικό του φως, θα νιώσει να αγκαλιάζεται από τους πάντες. Μέσω του φωτός που θα εισχωρήσει μέσα μας, θα εξαλειφθεί σε μεγάλο βαθμό η αδιαφορία για τον πλησίον μας και θα ενεργοποιηθούμε, θα εγκαταλείψουμε την αδράνεια. Δείχνοντας αδιαφορία για τον διπλανό μας, ουσιαστικά για την ίδια μας την ύπαρξη αδιαφορούμε. Απλά ο ατομισμός, δε μας αφήνει να το δούμε και να πολεμήσουμε αυτή τη βάρβαρη συνήθειά μας.

Όταν όμως ο άνθρωπος, γίνει δεκτικός στον πλησίον του, θα αποκτήσει ευχάριστες και θαυμαστές εμπειρίες. Οι περισσότεροι άνθρωποι, δεν κοιτούν με τα μάτια της ψυχής. Οι περισσότεροι, αντλούν επιφανειακές πληροφορίες και προσαρμόζονται ανάλογα με τα προσωπικά τους συμφέροντα. Οι άνθρωποι, έχουν συνηθίσει να ζουν μέσα στην φυλακή της καθημερινότητάς τους, χωρίς να αντιλαμβάνονται τίποτα άλλο. Όσο κι αν αισθάνονται απομονωμένοι, αρνούνται να βγουν έξω από τις κλειστές πόρτες και να ενωθούν με τους υπόλοιπους. Αν και πρωταρχικός στόχος όλων, είναι να τα βρούμε με τον εαυτό μας, στην ουσία ελάχιστοι το τολμούν.

Μαρύσα Παππά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s