Ένας ποιητής, δεν πεθαίνει ποτέ
πάντα μιλούν τα στιχάκια του, τα ποιήματα του,
που σε ταξιδεύουν , σε ονειροπαίρνουν,
οι συλλογισμοί του, στο χαρτί που σε συνεπαίρνουν
δε σε αφήνουν να τον αποχαιρετήσεις. 

Ένας γλυπτής, σου δημιουργεί μια τρισδιάστατη πραγματικότητα
εκεί έχουμε μάθει να ζούμε,
να αφήνουμε τις στιγμές μας στο χρόνο
στις τρεις διαστάσεις
μπορείς να το αγγίξεις, μπορείς να το αισθανθείς
ό,τι αφήνει σε τούτο τον κόσμο,
γι’ αυτό δεν μπορείς να το λησμονήσεις.

Ένας τραγουδιστής, δε θάβεται στις μνήμες σου
τα τραγούδια που ερμήνευσε,
τα συναισθήματα που σου γέννησε
ενώ τα τραγουδούσε,
τα συναισθήματα που ένιωσε
ενώ τα τραγουδούσε
κι εσύ τον άκουγες, δειλά τον θαύμαζες
δεν γίνεται να τον ξεχάσεις.

Ένα ζωγράφο, πως γίνεται να τον ξεχάσεις;
Λένε ότι μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις.
Μια ζωγραφιά, είναι ένα τρισεκατομμύριο λέξεις,
διότι εμπεριέχει την ψύχη του δημιουργού της,
τα θέλω του, τις αναζητήσεις του.

Έναν ηθοποιό, το θυμάσαι
από τις ανάσες που άφησε στο σανίδι την κατάθεση ψυχής του.
Κάθε φορά που υποδυόταν τον άλλον
έδινε καθετί από τον εαυτό του,
για να δημιουργήσει τον ρόλο, την προσωπικότητα,
για να σε αγγίξει, να σε αγκαλιάσει,
για να ονειρευτείς μέσα από αυτόν.
Ένα λιθαράκι απ’ αυτόν,
μια ολότητα του ηθοποιού και του ρόλου.

Ένα, πάμε! “σκηνοθετεί”…
τον ξεχνάς;
στο πανί έφτιαξε την δικιά του πραγματικότητα,
την δικιά του οπτική γωνιά,
για να σου γεννήσει το νόημα,
τα πιστεύω, τα θέλω του
σ’ ένα κλικ, σ’ ένα δεύτερο του χρόνου
σου πρόσφερε μηνύματα, συναισθήματα, απορίες.

Δεν ξεχνάς κανέναν καλλιτέχνη
που έχει αφήσει έργο,
που έχει καταθέσει την ψυχή του.
Πίστεψε ότι μπορεί να αλλάξει αυτόν τον κόσμο,
να πλάσει ερωτήματα,
να γεννήσει απαντήσεις σε ό,τι ενστερνίζεται,
αλλά τη χαρά, του τη δίνει το κοινό.

Πως μπορείς να λησμονήσεις
έναν καλλιτέχνη που σε έχει συνεπάρει με το έργο του;

Δεν μπορείς.
Δεν μπορείς να τον αφήσεις από την μνήμη σου,
να ξεχαστεί, να σβηστεί από τον χρόνο,
έχει γίνει κομμάτι σου,
ακουμπά την αιωνιότητα μέσω εσένα,
μέσω του έργου του.

Μέσα από αυτήν την τρέλα,
που τον έχρισε δημιουργό.
Αυτή η τρελά τον έθεσε
μέρος του αιώνιου καμβά.
Του καμβά που αποτελείται
από τη θύμηση του κοινού,
την αγάπη του κόσμου,
που μένει ανεξίτηλη στο χρόνο.

Αντίο δημιουργέ,
αντίο καλλιτέχνη,
που με στόχασες, με ανατρίχιασες,
που μου κατέθεσες την ψυχή σου
με το έργο σου, με την τέχνη σου.

Αυτό που συλλογιέμαι τώρα
είναι ότι το αντίο αυτό είναι νόθο,
γιατί σ’ έχω διπλά μου
με το έργο σου.

Μέσα μου,
με τις ανατριχίλες που μου χάρισες
με τους στοχασμούς και τα πιστεύω σου
έπλασες νέους δρόμους
μέσα στην κράνα μου.

Θα το πω το νόθο αντίο,
για τον παροξυσμό της φύση μας.
Από άβυσσο σε άβυσσο η ζωή μας,
όπως είπε ο ποιητής.
Μια ανάσα η ζωή μου,
στην επόμενη θα ανταμώσουμε.
Μας άλλαξες καλλιτέχνη,
μας φώτισες και μας γαλήνευσες,
με το έργο σου.

Οι σκέψεις σου, οι ανησυχίες σου,
η ζεστασιά σου, η καλοσύνη σου,
θα μας συντροφεύουν.
Για μια ανάσα,
για μια ζωή.
Αντίο.

Αντίο ELEF ZACK …

Γεώργιος Τζολάκης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s