Έλα. Έλα να παίξουμε. Θα μου δέσεις τα μάτια με ένα μαντήλι και εγώ θα ψάχνω να σε βρω προεκτείνοντας τα χέρια μου. Να το σφίξεις το μαντήλι, να μην μπορώ να κλέψω. Να το δέσεις καλά να καλύψει το βλέμμα. Να μην φαίνονται τα δάκρυα, να κρυφτεί η θλίψη να μην μπορείς να τα διαβάσεις τα μάτια μου.

Έλα. Έλα να παίξουμε και εγώ θα γελάω. Θα απολαμβάνω το παιχνίδι. Θα με ξεγελάς με τεχνάσματα, θα μου ξεγλιστράς κάθε που θα νομίζω ότι σε έπιασα, θα παριστάνω τη χαρούμενη. Έτσι εσύ θα συνεχίσεις να με περιγελάς και εγώ θα βρίσκομαι κοντά σου. Δε θα βλέπω τίποτα. Θα εθελοτυφλώ. Μέχρι να αποφασίσεις να λήξεις το παιχνίδι και να μου βγάλεις το μαντήλι.

Θα είναι η στιγμή που θα με κοιτάξεις στα μάτια δίχως να τρέμεις πια τη θλίψη τους. Και εγώ θα κοιτάξω τα δικά σου δίχως να τρέμω πια την αλήθεια τους. Έως τότε έλα να παίξουμε. Πάντα με γοήτευε η τυφλόμυγα.


Εύα Κοτσίκου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s