Θυμάσαι που σ’ έτρεχα στα πάρκα να κάνουμε κούνια κι εσύ παρόλο που σε πονούσαν τα πόδια σου, δεν μου είπες ποτέ όχι; Χατίρι δεν μου χάλασες. Ή τα μεσημέρια που βλέπαμε μαζί τηλεόραση; Tο φλιτζάνι με τον ελληνικό καφέ και τα κουλουράκια κανέλας,τα θυμάσαι γιαγιά; Kι ύστερα, θυμάσαι τη μέρα που έφυγες;

Γιατί εγώ τη θυμάμαι, γιαγιά. Μπορεί να μην έκλαψα πολύ εκείνη την ημέρα, έκλαψα όμως όλες τις υπόλοιπες. Δε σε χόρτασα. Ούτε την αγκαλιά σου, ούτε τα χάδια σου και τις συμβουλές σου. Ήθελα λίγο χρόνο ακόμα, λίγες στιγμές ακόμα. Δυο λόγια παραπάνω.

Πέρασα στο πανεπιστήμιο γιαγιά, το ξέρεις ; Μένω στο χωριό σου τώρα και φτιάχνω τις δικές μου ιστορίες, που όμως δεν είσαι εδώ να ακούσεις. Βρήκα την πρώτη μου δουλειά. Στρώνω τη ζωή μου. Νοικοκυρεύομαι σιγά-σιγά .

Όλα καλά, εκτός του ότι λείπεις.
Μου λείπεις και μάλιστα πολύ.

Ερωτεύτηκα γιαγιά. Θέλω να σου τον γνωρίσω, θα ξετρελαθείς. Θέλω να μου πεις πως σου φαίνεται, αν φαίνεται στα μάτια του ότι μ’ αγαπάει. Θέλω να κλάψω στην αγκαλιά σου γιαγιά. Σήμερα παντρεύομαι. Πού είσαι γιαγιά; Πώς δείχνω μ’αυτό το άσπρο φόρεμα; Ποιος θα μου μαζέψει τις τιράντες; Διάλεξα τα αγαπημένα σου κουφέτα –αυτά με το αμύγδαλο. Θα σου φυλάξω μερικά .Σου κράτησα μια θέση μπροστά-μπροστά να με καμαρώσεις.

Μεγαλώνω γιαγιά! Και εσύ δεν είσαι εδώ να το δεις. Δεν μπορείς να το ζήσεις μαζί μου. Να μου σφίξεις το χέρι και να με πάρεις μια αγκαλιά, από εκείνες τις δικές σου που τα γεμίζουν όλα. Τώρα πια μόνο φωτογραφίες έχω από εσένα και αναμνήσεις γλυκές, αλλά και τρυφερές, που μαλακώνουν κάπως το κενό σου.

Από τη μέρα που έφυγες γιαγιά, όλες οι ηλικιωμένες γυναίκες, έχουν το πρόσωπό σου. Και μου έρχεται να βάλω τα κλάματα. Ζηλεύω όλα εκείνα τα παιδιά που έχουν δυο ροζιασμένα χέρια να τα χαϊδεύουν. Που έχουν μια γιαγιά να τους πει παραμύθια, να τους φτιάξει το αγαπημένο τους φαγητό και να τους μαλώσει για το ξεσκισμένο τζιν που φοράνε. Τα ζηλεύω πολύ γιαγιά μου.

Κι’ αν έμενες γιαγιά, αν ήσουν ακόμα εδώ, δε θα ζήταγα πολλά.
Μόνο να συνεχίσω να μεγαλώνω μαζί σου.
Γιατί πονάει πολύ η απουσία σου.

Θυμάσαι εκείνη την μέρα στο νοσοκομείο που ήρθα και σου είπα πώς είσαι η καλύτερη γιαγιά του κόσμου; Εε, ακόμα είσαι! Και θα είσαι για πάντα. Και σου χρωστάω το μεγαλύτερο «ευχαριστώ», που πλημμύρισες με τόση αγάπη τα παιδικά μου χρόνια κι έδωσες στη λέξη ΓΙΑΓΙΑ το πιο γλυκό νόημα. Και μαζί μ’ όλα αυτά, σου χρωστάω και το πιο μεγάλο «σ’αγαπώ», κι ας λείπεις. Εγώ σε κουβαλώ πάντα μέσα μου, γιαγιάκα μου…


Κίκα Ρένκο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s