Έχω βαρεθεί. Έχω βαρεθεί να προσπαθώ μόνο εγώ και το μόνο που βρίσκω τελικά να είναι άρνηση. Όλα γύρω μου καταρρέουν κι εγώ παρατηρητής. Κι αυτός, να απομακρύνεται όλο και περισσότερο πίσω από ένα τείχος που καταρρέει στην ψυχή μου. Και ποιο είναι αυτό; Το τείχος των συναισθημάτων. Ακόμα και τις στιγμές που χαίρομαι, οι σκέψεις μου δε μ’ αφήνουν να χαρώ πραγματικά. Η καθημερινότητα περνάει γρήγορα και μηχανικά. Νιώθω πως ό,τι πρέπει να κάνω, το κάνω χωρίς να βάζω την ψυχή μου σ’ αυτό. Η ρουτίνα όμως, έχει δυστυχώς μια αδυναμία. Υπάρχει κι αυτός. Είμαστε στον ίδιο χώρο σχεδόν το ένα τέταρτο της μέρας και το μόνο που λέμε είναι ένα ξερό γεια πλέον -κάποιες φορές ούτε κι αυτό.


Είναι τόσο περίεργο… Τον αισθάνομαι τόσο μακριά, κι όμως είναι τόσο κοντά. Το μόνο που μας χωρίζει πρακτικά είναι μια σειρά θρανίων. Ουσιαστικά όμως, ανάμεσα μας υπάρχουν μίλια ολόκληρα. Μου λείπει. Μου λείπει ο τρόπος με τον οποίο η καρδιά μου χτύπαγε πιο δυνατά, γεμάτη λαχτάρα. Τώρα η καρδιά μου, ακόμα περιμένει. Περιμένει να αισθανθεί ξανά αυτού του είδους την λαχτάρα. Κι απ’ ότι φαίνεται, θα περιμένει για πολύ καιρό. Λένε πως ο χρόνος, είναι ο καλύτερος γιατρός. Ορισμένες από τις φίλες μου γέλαγαν όποτε το άκουγαν αυτό, λέγοντας πως η πληγή ποτέ δεν κλείνει ολοκληρωτικά. Πίστευα πως υπερβάλλουν, όμως τώρα καταλαβαίνω. Ο χρόνος δε σε βοηθά να ξεχάσεις αυτά που νιώθεις, αλλά να μάθεις να ζεις με αυτά.


Είναι απίστευτα μυστήριος. Κάποιες φορές μου συμπεριφέρεται τόσο όμορφα, κι άλλες φορές αισθάνομαι λες κι επιστρέψαμε στα παλιά. Λες κι είμαστε πάλι δύο εχθροί. Σαν να μη μεσολάβησε τίποτα. Σαν να μην πέρασε μια μέρα… Κι όμως, αυτή η μυστήρια συμπεριφορά σε κάνει να θες να τον γνωρίσεις. Να θες να ανακαλύψεις τι υπάρχει πίσω από αυτή τη συνεχή άμυνα. Μέχρι να κουραστείς. Να κουραστείς να αναρωτιέσαι, να κουραστείς να ψάχνεις κι απλώς να ζητάς απαντήσεις. Ζητάς, ζητάς, ζητάς. Μέχρι που κάποια στιγμή κουράζεται κι ο ίδιος να απαντάει. Και καταλήγουμε να είμαστε δύο γνωστοί ξένοι. Που ο ένας ξέρει τις αδυναμίες και τους φόβους του άλλου, αλλά κουράστηκε να προσπαθεί, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση υπήρξε προσπάθεια μόνο από τον έναν. Την μία, συγκεκριμένα. Κι αυτή η μία πλέον έχει κουραστεί. Και πολύ λίγα άτομα στη ζωή της το έχουν καταλάβει και κάνουν κάτι για να τη βοηθήσουν.

Πριν από ένα χρόνο δε θα πίστευα ότι θα ήμουν εδώ που βρίσκομαι. Ότι θα αισθανόμουν αυτά που αισθάνομαι… Η αγάπη σε βρίσκει τις πιο απρόσμενες φάσεις της ζωής σου και δε διστάζει να σου χαλάσει την ψυχολογία σε μια στιγμή. Αλλά δεν υπάρχει άλλο συναίσθημα στον κόσμο σαν την αγάπη. Και πιστεύω ότι δεν είναι όλοι αρκετά δυνατοί για να την νιώσουν. Γιατί η αγάπη, δεν είναι εύκολη.


Αγάπη σημαίνει να φυλάς καθετί που σε πλήγωσε βαθιά μέσα στην ψυχή σου και να περιποιείσαι τις πληγές που σου προκάλεσε με φροντίδα, κι όχι να νομίζεις πως με μερικές μέρες μακριά του “όλα θα περάσουν”. Αγάπη σημαίνει να προσδοκείς ένα καλύτερο αύριο, αλλά ταυτοχρόνως να αισθάνεσαι ότι όλα γύρω σου καταρρέουν. Να κλαις, να γελάς, να ενθουσιάζεσαι, να βλέπεις μόνο τα προτερήματα στο πρόσωπο του άλλου. Να νοσταλγείς όλα όσα υπό κανονικές συνθήκες δε θα ήθελες να ξαναζήσεις. Μέσω της αγάπης, καταλαβαίνεις ότι τα καλύτερα πράγματα στη ζωή
δεν είναι απλά αντικείμενα. Είναι άνθρωποι, μέρη, αναμνήσεις, εικόνες. Είναι συναισθήματα, στιγμές και χαμόγελα.
Τέλος, θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε την αγάπη με τον φοίνικα, το μυθικό πουλί που όταν πεθαίνει, καίγεται. Μπορεί να πονάει, ή ακόμα και να προκαλεί φόβο, αλλά αναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του. Σαν να σε ενθαρρύνει. Να σου δείχνει πως παρόλο που πονάει στην αρχή, πάντα θα υπάρχει ελπίδα και πάντα θα υπάρχουν τα καλύτερα που έρχονται.



NinaS

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s