Βάσω Π.

Η ποίηση μου χτύπησε την πόρτα στα εφηβικά μου χρόνια, εκεί που όλα ήταν ευμετάβλητα και αστραπιαία, από τότε της ανοίγω -περπατώντας στην αυλή της αθωότητας , της αγνότητας της-ανθίζω εκεί και ζαχαρώνω τις αισθήσεις. Τόσο αχόρταγη για ποίημα μα και τόσο φοβισμένη για το βελούδινο ,ευάλωτο , ρομαντικό αντίκτυπο του πάνω στις παλλόμενες ρωγμές μου. Λατρεύω την τέχνη σε όλες τις εκφάνσεις της, εξωραΐζει τον κρετίνο και κυνικό τούτο κόσμο, τον αποχαυνώνει και τον μετατρέπει σε χίμαιρες πραγματικές. Μέσα από τη γραφή βρήκα τον τρόπο να ξεδιψώ την ένταση και την πείνα μου για κόσμους που σαν υπαρκτούς δεν παραδέχονται οι άλλοι. Αν ήθελα να περιγράψω την καθημερινότητα μου με λέξεις αυτές θα ήταν σχολή, βιβλία, διάβασμα ,γυμναστική, κοινωνική ανησυχία και συνεχές επικριτικό ύφος στον καθρέφτη μου.